Dışarda yangın var...Ateş her yanı sarmış, dumanlar Avrupa’dan görünüyor. Türk futbolu, dışarıyı ateşe verenlerce rehin alınmış, bir binanın içinde hapis. Yer yerinden oynasa da camdan bakan birkaç kişi hariç, kimse görmüyor, kimse bilmiyor, kimse duymuyor. İçerde rehin alınan Türk futbolunun evlatları, boğulmak üzere. Dışarda meraklı bir bekleyiş. Lakin; içerden birkaç cızırtılı dalgadan ve tiz çığlıklardan başka ses gelmiyor.

Türk futbolunun başındakiler pazarlık masasına oturmuş, kundakçıyı nasıl aklarız diyorlar. Birkaç kişi kurtarmışlar kendilerince, sûnî teneffüs yapıyorlar. Kadınlar ve çocuklar diyorlar. Kurtarılacak diye bekliyoruz cümlenin devamını ama işin rengi başka. Erkekler çekilsin aradan, kadınları salın ortalığa diye geliyor sözün arkası. Yangının ortasından, evlatlara “besmele” öğretmesi gereken anaların(!) küfürleri duyuluyor. Ocak taşar, ev yanar diye evlerinde olağanüstü hal ilan eden kadınlar Türk futbolunun içinde bulunduğu ateşe odun atıyorlar. Ve, şömine misali geçip karşısına ısınıyorlar.

Ve malum kurum...Özerk TFF. Yani, futbolun hâmisi. Ateşe uzaktan uzağa üflüyor. Yalnız nefesi kesik, ciğeri zayıf, boğazı is ve pas dolu. Sık sık duruyor, arada toparlarsa kendini üflüyor. Lakin, tek yapabildiği ateşi daha da büyütmek. Yanlış yerde, yanlış şekilde müdahalelerle ateşin çevreye sıçramasına sebep oluyor. Soğutma çalışmalarına geçilebilecekken, nefesiyle büyüttüğü ateş “tahliye”ye gidiyor.

Biz, elimizde acil yardım çantası, yangın tüpleri ve baltalarla bekliyoruz. İçeri girmek, rehin tutulan futbolumuzu kurtarmak ve bu yangına bir son vermek için. Bu bizim asli görevimiz değil elbette. Lakin; yangını söndürmesi gerekenler susarken, gelip elin oğlu Avrupa’dan müdahale ediyorsa, bu utanç da bizim değil.

TFF, hangi “cumhuriyet”in kurumu olduğuna karar versin bir an önce....

Tayfa.org Yazı Kurulu