not: bu yazı internette gezinirken bulduğum başlıksız bir yazıdır.blog sahibinin adını bulamadım.sadece rumuzu vardı.rumuzu: haritaci79
-----------------------------------------------------------------------
trabzonspor; karadeniz'in tek gerçek futbol takımı,
karadeniz'in tek gerçek temsilcisi,
mavi ile yeşil'in hamsinin bordo-mavi pullarına dönüştüğü takım,
istanbul hegonayasına son veren fırtına, onurlu şampiyonlukların adresi,
sevda ile destanın buluştuğu tek adres, avrupa takımlarını türk çimlerine gömen
''ben trabzonsporluyum, trabzonspor kaptanıyım; başka bir kaptanın ardından, başka bir takımın formasıyla sahaya çıkamam''
diyen büyük kaptan, merhum dozer cemil usta'nın takımı...
yıllar geçti son şampiyonluktan sonra...yıllar geçti o taraftarı sokağa dökmeyeli...ve yıllar geçti bu efsanenin şahlanmayışı...
1983-84 sezonuydu en son şahlandığında fırtına..
1983-84 sezonuydu turgay ve levent'in golleriyle 2-0 karagümrüğü yenerek tüm ülkeyi bordo-maviye boyadığında.
ve 1983-84 sezonuydu 14 gol yiyerek bir rekora imza atarak trabzon'u, rize'yi, giresun'u, artvin'i, ordu'yu, erzurum'u, samsun'u,
karadeniz'i ve diğer 6 bölgeyi sevince boğduğunda...
yıllar yılları kovaladı, yakın tarihte önce 1995-96 sonra 2000-2001 sezonu ardından 2004-2005 sezonuydu bu başarıya yaklaştığında.ama olmadı,
bir türlü olmamıştı.
1995-96 sezonuydu, 33.haftaydı.fenerbahçenin 2 puan önünde şampiyonluk mücadelesi veriyordu fırtına.1-0 geçmişti abdullah'ın 18'in dışından
sol ayağıyla sert vuruşuyla.54'te oğuz, 83 aykut'la gelen fenerbahçe golleri şampiyonluğu biraz daha ertelenmesi gerektiğini söylüyordu.
o maçta bir hatıra canlandı, sizinle paylaşmaktan onur duyarım; maç daha başlamamış, stadın dışında saat:09:00 gibi sıraya girmiştik.
abartısız bir rakam söylüyorum.o gün trabzon'da abartısız 1.000.000 insan vardı.biyerlerde oturup bişey içmek bir yana,
trabzon'da adım atmaya yer yoktu.biz stadın kapsında saat 14:00 da açılacak kapıları, dolayısıyla içeri girmenin hesaplarını yapıyorduk.
bir adam geldi.takribi 60 yaşlarında.bişey kaybetmiş çocuk gibi yerlere bakıyor, ne yaptığı bilmez halde volta atıyordu.en son yanımıza doğru geldi.
kısık ve son derece mütevazi bir sesle bilet nerden bulabilirim dedi.ön taraflardan, şampiyonluğu erken kutlamaya başlamış gencin bir tanesi
''dayı geç kaldın, biz bileti salı günü aldık dedi''...
32 yaşındayım;o tabloyu unutmuyorum; adam o anda yıkılmış, gözleri dolmuş, ''yeğenim, benim öyle bir fırsatım olsa almazmıyım''
sözü yarı düzgün, yarı sesi kesilircesine dudaklarından çıkmıştı.
herkes o sıradaki halini bırakmış, o 60 yaşındaki dayıya kilitlenmişti. '' neden o halde almadın dayı'' deyiverdi, bizim taraftarlardan biri.
-son şampiyonlukta 52yaşındaydım, istanbulda hasta olan babama refakat ediyordum.dualarımla trabzonspor'u
kurtardım ama çok sevdiğim babamı kurtaramadım dedi. cebinden pasaporta benzeyen bişey çıkardı. içinden de bilet. bileti
ona serzenişte bulunan taraftara uzattı,bak yeğenim dedi;
-en son şampiyonlukta, 52 yaşındaydım, o şampiyonlukta babamı kaybettim ama allah bana öyle bir mutluluk verdi ki babamı unutturdu.
o mutlulukta trabzonspor'un şampiyonluğuydu. bu sözleri söylerken ağlıyor, gözyaşları resmen akıyordu. biz donup kalmıştık, bu nasıl bir sevdadır diye.
o amca cümlesini şöyle tamaladı; bu sabah japonya'dan geldim.3 aktarma ile sabah 7 de trabzon havaalanına indim. ve bu maç için geldim.
şimdi söyle delikanlı osaka'nın neresinde trabzonspor maç bileti satılıyor.
biraz sesizliğin ardından of'lu olduğunu söyleyen delikanlının biri; gel dayı dedi, ben bu yıl bu stadda 16 maç izledim, 17.maçı sen izle.
misafir sayılırsın. inşallah 12 yıl önce kutlayamadığın şampiyonluğu şimdi kutlarsın. o amca sevinçten uçuyor,
takribi 20 li yaşlardaki delikanlının elini öpmeye çalışıyor, delikanlı izin vermeyince daha da hırslanıyordu.
adam cebinden para çıkarmış delikanlının cebine sokmaya çalışıyor, delikanlı gene red ediyordu.ve delikanlıdan final gibi söz;
''dayı trabzonspor aşkı satılır mı? bu bileti milyar verseler vermezdim, ama sendeki trabzonspor aşkı benimkinden daha büyük''
ve aradan yıllar geçti. o garip olaydan 16 yıl, son şampiyonluktan ise 27 yıl geçti.
böyle bir şahlanış, böyle bir sevda 1996 yılında vardı.tarih bu kez tekerrür etmeyecek, istanbul egonayası çimlere gömülecek, avni aker yine cehennem olacak, dozer cemil usta ve diğer üstadların ruhu şaad olacak..
geri sayım başladı, hazırmısın trabzonspor taraftarı...
Yorumlar