Berabere kalmışız bu hafta. 70 olmuş puanımız. Lider olan takımla aynı. İkimizin de 4 haftası ve 4 maçı var. Lakin bizim uşaklarda bir haller. Ümitsizlik çökmüş bazılarımızın üstüne. Sanki sona ermiş herşey. Rafa kalkmış “son nefer kalana, son düdük çalana kadar hep destek tam destek” sözlerimiz. Unutulmuş son dakikalarda aldığımız maçlar. Tekmeye kafa atışlarımız, kırılan burunlarımız, son dakika golüne engel olmak için futboldan uzak düşen 6 ayımız. Yılmaz mücadelemiz, Onur’lu kavgamız, Zengin yüreğimiz.
Menzile koşarken ayağımızın takıldığı bir yaşta feryat etmişiz. Oysa yolumuz uzundu ve bu yolda zaman zaman yorulacaktık da, biliyorduk. Peki, sırası mıdır ilk tökezlemede feryat etmemizin. 27 yıldır şampiyonluk bekliyormuşuz. Sadece bir kısmımız mı bekliyor o şampiyonluğu. Yoksa arada bazılarımız birkaç şampiyonluk daha mı yaşadı. Rica ederim, hepimizin hasretidir bu hasret. Hepimizin sevdası ve kavgasıdır bu takım ve bu renkler. Ne olmuş 27 sene beklemişsek. 4 hafta daha bekleyemiyor ve suyumuza damlayan ilk damlada bulanıyorsak ne önemi var hasretimizin büyük oluşunun.
Lütfen! 4 hafta daha. Hep destek, tam destek. Kayıtsız ve şartsız. Ortaya 27 yıllık hasretimizi koymadan, birbirimize daha Trabzonsporlu olduğumuzu ispata çalışmadan.
Hiçbir şey bitmedi. Şampiyonluk ve büyük Avrupa yürüyüşümüz sürüyor.
Yorumlar