11 Şubat 2011 00:43:50 EET
1994-1995 sezonu..ASton villa-Trabzonspor rövanş maçı..Annem,babam amcam kardeşlerim hep beraber pür dikkat evde seyrediyoruz..Tüm herkeste öyle bir heyecan ve öyle bir panik havası varki anlatılmaz durumda..Babam öğretmendir ve hep üstünde o öğretmenlik ciddiyeti ve duruşu vardır..Hiç bir zaman sevincini üzüntüsünü dışarıya fazlasıyla yansıtan bir insan değildir..Ama 90.dakika artık herkeste ümit kalmamış durumda elendik duygusu hakimken,sahneye küçük orhan çıkıyor ve öyle bir kafa golü atıyorki 100 kilonun üstündeki babamı koltuktan goool diye bağırarak havalara zıplatıyor..Babamdaki o sevinç ve mutluluk ifadesini ne ondan önce nede ondan sonra hiç bir zaman görmedim..Sanırım bazen çocuklar gibi sevinmeyi gerektiriyor bordo-mavi aşk..
